NK TEST: Opel Astra J 1.6 Turbo

Kadett E 

Kadett E ili popularno nazvan „suza“ je za svoje vreme bio veoma napredan automobil, naročito zbog svojih aerodinamičnih karakteristika. Koeficijent otpora vazduha (cd) je bio samo 0.30, što je Kadett E činilo jednim od aerodinamički najefikasnijih automobila, odnosno najboljim u svojoj klasi. Zanimljivo je pomenuti da je za razvoj ovog modela potrošeno 1.5 milijarda nemačkih maraka i pre serijske proizvodnje je pređeno 6.5 miliona kilometara probne vožnje. Kadett E se proizvodio u više karoserijskih oblika: modeli sa troja i pet vrata, limuzina sa četvoro vrata, kao i karavan verzija. Kabrio model se pojavio 87. godoine za čiji dizajn je bio zaslužan italijanski studio Bertone. Paketi opreme su bili: LS, GL, GLS, GT i najpoznatiji GSI, a kao dodatni deo opreme kupac je mogao da odebere i sva četiri el.podizača prozora, el.retrovizore sa grejačima, grejače sedista, BC, dok bi se na kasnijim modelima kao opcija pojavio ABS i servo. Pored toga, u to vreme su izuzetno dobri benzinski motori bili još jedan pozitivan detalj koji je vozače u Evropi privlačio ka Opel salonima. Kadett E se prizvodio sa OHC motorima od 1.2l i 55 KS, pa se do 2.0 varijanti sa velikom blokom i snagom od 130 KS. Naravno, najčuveniji je GSi model sa DOHC 2.0 16v motorom koji je u prvoj varijanti bez katalizatora proizvodio čak 156 KS, što je Kadett-u E teškom 1060 kg omogućavalo veoma žestoke performanse. Ovo u prevodu znači maksimalnu brzinu od 220 km/h sa ubrzanjem od 0 do 100 km/h za 8 sekundi, što su i za današnje pojmove veoma respektabilne performanse. Naravno, Kadett E je bolovao od svih tradicionalnih Opel mana iz tog vremena, veliko podupravljenje i konstantni problemi sa korozijom.

Astra F

Opel 1992. godine spremio naslednika, i od tada je odlučeno da se koristi isto ime za sva evropska tržišta. Tako je preuzet engleski Vauxhall naziv – Astra, gde su se prethodni modeli (Kadett E i Kadett D) u Engleskoj prodavali kao Astra. Ipak, očuvan je inicijalni sistem označavanje verzije, pa je tako prva generacija Astre u Evropi poznata dobila sufiks „F“. U ponudi su bile iste varijante karoserije kao i na prethodnom modelu, sa tim da je karavan verzija bila dostupna samo sa petoro vrata, čime je završena Opel tradicija da se postoji i karavan sa troje vrata. Saradnja sa Bertone studiom je nastavljena, i to opet u Cabrio verziji, ali je proizveden veoma mali broj modela u ovoj varijanti. Što se ponude motora tiče, Astra F je pratila ono što je već bilo na raspolaganju kod Vectra A modela, što podrazumeva sve novije verzije motora sa katalizatorom. Dakle, na raspolaganju je su bili motori zapremine od 1.4 snage 61 KS, pa sve to još uvek čuvenog C20XE motora kapaciteta 2 litra i snage od 150 KS koji je bio rezervisan za GSi varijantu Astre F. Krajem 1994. godine, u ponudu motora je uvrštena i prva Ecotec (X) serija motora radi zadovoljavanje Euro2 norme, što je automatski značilo i nešto manju snagu u odnosu na prethodnu seriju motora. Upravo je promena u generaciji motora donela i izvestan napredak po pitanju zaštite limarije od korozije Svi Opel modeli sa datum proizvodnje od 1995. godine, pa i Astra F, imali bolju antikorzivnu zaštitu čime je donekle smanjen jedan od osnovnih problema. Pitanje voznih karakteristika je ostalo isto, pa tako i Astra F poseduje tradicionalni „Opel understeer“. Proizvodnja Astre F se zvanično završio 1998. godine, sa tim da je ovaj model još uvek bio na raspolaganju na istočno evropskom i turskom tržištu kao Astra Classic, i to sve do 2002. godine.

Astra G

Ova generacija modela na scenu stupa krajem 1998. godine, i na raspolaganju su bili standardne varijante karoserije. „Hatch“ sa troje ili petoro vrata, karavan sa petoro vrata i neizbežna cabrio varijanta sa Bertone potpisom. Međutim, cabrio Astra G nije bila jedina Bertone kreacija, jer se 2001. godine na tržištu pojavila i Coupe verzija. Sa naslednikom C20LET motora (Z20LET) ova verzija Astre G je postala je trenutno najsnažniji model u Opel ponudi, što je opet bila osnova za trkačku verziju Astre G koja se takmičila u nemačkom DTM šampionatu. Naravno, DTM model je imao samo „spoljne“ sličnosti sa Astrom G Coupe Bertone, a ispod se nalazio 4.0 V8 motor snage od 500 KS sa kojim je Opel uspeo da 2003. godine pobedi na 24h Nürburgring trci. Što se tiče standardne ponude motora, na raspolaganju su bile varijante od 1.4 litra sa snagom od 90 KS, pa sve do 2.2 litara motora snage 147 KS. Sa ovom generacijom Astre, dizel motori su po prvi put postali značajan deo ponude, a sa rastom popularnosti dizel goriva je i veći broj Astri G bio upravo sa dizel motorima. Naravno, do momenta kada je Astra G došla na tržište, problemi oko korozije su finalno rešeni, a i same vozne karakteristike su bile primetno unapređenje. Čak je kod nekih jačih modela zatražena asistencija od Lotus-a za što bolje podešavanje ogibljenja. Nakon šest godina sasvim uspešne prodaje, Astra G je zvanično prestala da se proizvodi 2004. godine, sa tim da se pod imenom Astra Classic II na istočno evropskom i turskom tržištu.

Astra H

Sledeća generacija Astre je bila bazirana na „Delta“ GM platformi, koja je kreirana sa idejom da se može koristiti na veliki dijapazon GM vozilada se. Sam razvoj vršio je Opel, koji je ovu platformu koristio još i za model Zafira. Proizvodnja je počela 2004. godine, sa standardnom ponudom karoserijskih varijanti. Pored toga, verzija sa troje vrata je postala još više sportski agresivna, pa je oznaka za ovaj model postao GTC. Astra H u izboru za auto godine nije uspela da se plasira među prva tri automobila, ali je Opel ipak uspeo da zabeleži dosta dobre prodajne rezultate, ponajviše zahvaljujući veoma modernom dizajnu koji je u datom momentu bio atraktivniji od konkurentskih rešenja. Veza sa Lotus-om oko pomoći u podešavanju oslanjanja je nastavljena i sa Astrom H, ali je sada svaka varijanta automobila imalo ovaj vid tretmana. Dve godine nakon starta proizvodnje, na tržištu se „Twin Top“ verzija, što je bio prvi model Astre sa pokretnim metalnim krovom. Pored ovog ekskluzivnog modela, Opel je 2005. godine izbacio OPC (VXR) verziju Astre GTC koja je posedovala unapređenju verziju već poznatog 2 litarskog turbo agregata (Z20LEH), koji je sada uz pomoć veće turbine ostvarivao čak 240 KS. Pored ovog najjače motora, sa Astrom H su bili dostupni agregati od 1.4l pa do 2.0l (na evropskim tržištima), i to naravno u benzinskim i dizel varijantama. Zahvaljujući saradnji sa Fiat-om, u Astri H su se našli mnogo bolji dizel agregati u odnosu na prethodnu generaciju, a u pitanju su odlični JTD motori koji kod Opel-a nose oznaku CDTI. Na kraju svog životnog veka u primarnoj proizvodnji, Astra H se postala Classic III gde se sada već tradicionalno nudi manje zahtevnim tržištima.

Astra J

Aktuelna generacija Astre, sada sa sufiksom „J“, debitovalo ja na sajmu u Frankfurtu tokom 2009. godine, da bi prve isporuke ka tržištu bile ostvarene u decembru iste godine, a prvi primerci su proizvedeni u Vauxhall (Opel) fabrici u Engleskoj. Od varijanti karoserije, trenutno je na raspolaganju samo model sa petoro vrata, kao i karavan „sport tourer“ verzija. GTC model koji je kao koncept predstavljen na salonu u Parizu bi trebao da se pojavi na jesen tekuće godine, a tokom 2011. bi trebalo da počne i proizvodnja ostalih varijanti baziranih na „Delta II“ platformi. Ova nova verzija platforme uvodi znatna unapređenja, među kojima je i „Watt-link“ (varijanta Multi-linka) zadnje vešanje, pa se tako od svih Opel automobila baziranim na ovoj platformi sa pravom očekuju znatno bolje vozne karakteristike. Što se tiče motora, nastavljena je upotreba JDT (CDTI) kada su u pitanju dizel agregati, sa tim da oni sada zadovoljavaju Euro5 normu po pitanju izduvnih gasova, i na raspolaganju su varijante od 1.3 CDTI sa 94KS pa do 2.0 CDTI motora sa 160 KS. Naravno, i kod benzinskih motora su napravljena unapređenja radi ispunjavanja Euro5 normu, u rasponu od 1.4 motora sa 86 KS, pa sve do 1.6 Turbo motora koji proizvodi lepih 180 KS, a upravi se ovaj motor nalazi u automobilu koji smo ovog puta testirali.